दृष्टिकोण : रञ्जु दर्शनाको इस्टकोट - Naya Patrika
© 2017 Naya Prakasan Pvt. Ltd.

दश महिनायता सत्तासाझेदारी गरिरहेका प्रमुख दुई दल कांग्रेस–माओवादी केन्द्र बहुमतीय सरकार गठनको तयारीमा छन् । राष्ट्रपति विद्यादेवी भण्डारीले सहमतीय सरकार गठनका लागि बिहीबार सात दिनको समय दिए पनि उनीहरू बहुमतीय प्रक्रियाबाटै…
पूरा पढ्नुहोस् »

अर्थशास्त्रीहरूले लेखेको र त्रिभुवन विश्वविद्यालय अर्थशास्त्र केन्द्रीय विभागका प्रमुख प्रा.डा. रामप्रसाद ज्ञवालीले सम्पादन गरेको ‘पोलिटिकल इकोनोमी अफ नेपाल’ पुस्तक सार्वजनिक भएको छ । पूर्वअर्थमन्त्रीहरू सुरेन्द्र पाण्डे र डा. रामशरण महतका…
पूरा पढ्नुहोस् »

औषधिको मूल्यमा मनपरी भएको पाइएपछि स्वास्थ्यमन्त्री गगन थापाले सहुलियत दरमा सीधै कम्पनीबाट आयात गर्ने अभियान थालेका छन् । फार्मेसीबाट किनेका औषधि अत्यधिक महँगो भएको भन्दै उनले त्यसलाई रोक्न उत्पादक कम्पनीबाटै…
पूरा पढ्नुहोस् »

नेपाल आयल निगमले नेसनल ट्रेडिङ लिमिटेडको टेकुमा रहेको ५१ रोपनी जग्गा खरिद गर्ने निर्णय गरेको छ । कर्मचारीलाई बिदाइ गर्न हतार गरिरहेको नेसनलट्रेडिङलाई बैनाबापत निगमले २५ करोड रुपैयाँ दिन  लागेको…
पूरा पढ्नुहोस् »

बकिङघम दरबार, डाउनिङ स्ट्रिट, विदेशी दूतावास र वेस्टमिनिस्टरको सुरक्षाका लागि सेना खटिने बेलायतमा आतंकवाद जोखिमको तहलाई सबैभन्दा उच्च विन्दुमा पुर्याइएको छ । अतिवादीले सोमबार राति म्यानचेस्टरमा बीभत्स हमला गरेसँगै सरकारले…
पूरा पढ्नुहोस् »

पहिलोपटक युरोपा लिग जितेसँगै म्यानचेस्टर युनाइटेड सीधै युरोपियन च्याम्पियन्स लिगको समूह चरणमा छनोट  इंग्लिस क्लब म्यानचेस्टर युनाइटेड पहिलोपटक युरोपा लिग फुटबल प्रतियोगिताको च्याम्पियन बनेको छ । म्यानचेस्टरले शुक्रबार एज्याक्समाथि २–०…
पूरा पढ्नुहोस् »

संविधान कार्यान्वयनको ऐतिहासिक प्रक्रियाबाट हामी अगाडि बढ्दै छौँ । त्यस क्रममा हामीले ७ माघसम्म तीनवटै तहको निर्वाचन सम्पन्न गर्नुपर्छ । यसै क्रममा स्थानीय तहको पहिलो चरणको निर्वाचन (प्रदेश नं. ३,…
पूरा पढ्नुहोस् »

जसलाई फुर्छ कविता, सडकपेटीमा तरकारी बेच्दाबेच्दै । जो गजलका मतला, शेर, काफिया, रदिफ र बहर जन्माउँछन्, तरकारीको ठेलागाडा ठेल्दाठेल्दै । कवितामै उतार्छन्, स्वाभिमान । पेसाले सडकपेटीमा तरकारी बेच्ने उनी लेखनको…
पूरा पढ्नुहोस् »

नेपालको संसद् प्रायजसो आवश्यक काममा कम र अनावश्यक झमेलामा बढी समय बिताउने गर्छ । ०४८ पछिको संसदीय अभ्यासमा संसद्ले गम्भीर राजनीतिक विमर्श, आर्थिक नीतिमाथि सार्थक बहस, सामाजिक रूपान्तरणका कार्यसूचीलाई निष्कर्षमा…
पूरा पढ्नुहोस् »

दललाई दिइएको निर्वाचन चिन्ह लिएर चिर्वाचनमा सहभागी हुन पाउने पाउनुपर्ने माग राख्दै नयाँ शक्ति पार्टी, नेपाल सहितका व्यवस्थापिका संसद बाहिर रहेका ६६ दलले दलहरुले आइतबार निर्वाचन आयोगमा धर्ना दिएका छन्…
पूरा पढ्नुहोस् »

कृष्णज्वाला देवकोटा   |   जेठ ०५, २०७४

फरक मत –

सुरुमा एउटा सत्य घटना । एक जना नेताले उच्चपदस्थ एक कर्मचारीसँग पार्टीका लागि मत मागे । उनले जवाफ दिए, ‘मेरो त भइहाल्छ हजुर, तर बुढी र छोरीचाहिँ रञ्जु भन्ने एउटी केटीको चुनाव चिह्न सोध्दै थिए । अहिलेसम्म त थाहा पाएका छैनन् तर चुनावसम्म खोजिहाल्छन् होला।’

परिणामले देखायो, त्यतिवेला अरू धेरै घरमा पनि ‘एउटी केटी’ को चुनाव चिह्न खोजी भइरहेको थियो । ०१५ सालको संसदीय निर्वाचनमा परिणामसँग आश्वस्त नभएर गणेशमान सिंह मतगणना सुरु हुनुअघि नै बनेपा गएर बसेका थिए । झिनो अन्तरले नै सही, विजयी घोषणा भइसकेपछि मात्र उनी काठमाडौं फर्किए र बिजय जुलुसमा गर्जिए, ‘मुलाहरू, पहिले गणेशमानको स्वागत गर्नचाहिँ हजारौँ हजार आउने, अहिले चुनावमा चाहिँ यति थोरै मतले मात्र जिताउने ?’ ०४६ को जनआन्दोलनका यी सुप्रिम कमान्डरले ०४८ सालको संसदीय निर्वाचनमा श्रीमती र छोराको पराजयपछि त काठमाडौंका जनतालाई सार्वजनिक रूपमै ‘भेडा’ भनिदिए ।

गणेशमान प्रकरणले भन्छ, काठमाडौंवासी अहिलेदेखि होइन, उहिलेदेखि नै गज्जब छन् । यहाँबाट जित्नेहरूको सूची जति नाटकीय छ, हार्नेहरूको सूची त्योभन्दा नाटकीय छ । ०४६ को जनआन्दोलनपछि संक्रमणकालको सबैभन्दा कुशल व्यवस्थापन गर्ने कृष्णप्रसाद भट्टराईलाई काठमाडौंले हराइदियो । नेकपा (एमाले) तत्कालीन महासचिव र त्यतिखेर प्रधानमन्त्रीका प्रबल दाबेदार मानिएका माधव नेपाल माओवादी सुप्रिमो पुष्पकमल दाहालसम्मलाई काठमाडौंले पराजित गर्यो । यी परिणामले भन्छन्, ठूलो गर्धन समाउन काठमाडौंका हात चिलाइरहन्छन् । आखिर काठमाडौंवासी सधैँ सत्ताको भुइँतलामा बस्छन् । सत्ताको सबैभन्दा धेरै उपभोग गर्छन् र अचम्मसँग सत्तालाई सबैभन्दा बढी उपहास गर्छन् । यो रमाइलोका लागि होला कि हस्तक्षेपका लागि होला ?

काठमाडौंको मतदाता रहस्यमय छ । उसको उम्मेदवारले उसलाई चिन्दैन । पञ्चायतको उत्तराद्र्धमा काठमाडौंमा नानीमैया दाहाल उदाइन् । उनी आफ्ना मतदाता चिन्दैनथिन् । उनी दोस्रोपटक कहिल्यै दृश्यमा आइनन् । ०६४ को संविधानसभा निर्वाचनमा माओवादीले र ०७० को दोस्रो संविधानसभामा कमल थापाले पनि आफ्ना मतदाता चिन्दैनथे । तर, तिनले काठमाडौं अब आफ्नो भएको भ्रम पाले । ०७० मा माओवादी हार्यो र तीन वर्षअघि पूरै काठमाडौं चरेको कमल थापाको गाई तीन वर्षपछि पुच्छरसम्म नदेखिने गरी बाग्मतीमा विलायो ।

यसपटकको चुनावमा रञ्जु दर्शनाको इस्टकोट काठमाडौंलाई अलिकति छोटो होलाजस्तो छ । हरेकपटक नयाँ पात्र रच्ने र एकपटक शिरमा राखेर अर्कोपटक धुलोमा फालिदिने बानी लागेको काठमाडौंले रञ्जुलाई सम्झिराख्ला कि बिर्सेला ? रञ्जुसँग त उमेर छ तर काठमाडौंसँग धैर्य होला कि नहोला ?

घरिघरि लाग्छ, काठमाडौंवासीले हरेक निर्वाचनमा प्रतीकमा आफ्नो असन्तोष जनाउँछन् । घरिघरि लाग्छ, काठमाडौंवासी हरेक निर्वाचनलाई ठट्टा ठान्छन् । समाजशास्त्रीले भनिदिन पर्यो, काठमाडौंको यो चरित्र शिक्षित र सम्पन्न समाजले सत्तामाथि गरेको सचेत प्रतीकात्मक हस्तक्षेप हो कि अघाएको समाजले लोकतन्त्रमाथि हरेकपटक गरिरहेको ठट्टा ? काठमाडौंले सधैँ देखाइरहने यो नाटकीयताका पछाडि विवेक हाबी छ कि सनक र मनोरञ्जन ?